Lubimy opowiadać o przeszłości, wspominać. To one pokazują korzenie człowieka, kształtują rodzinną tożsamość, budują historię rodziny. Oglądanie zdjęć jest częścią rodzinnych spotkań przy świątecznym stole, elementem spędzania wolnego czasu w zimowe wieczory. Oglądaniu fotografii towarzyszy opowieść powiązana ze zdjęciem. Najwięcej emocji wzbudzają zdjęcia z dzieciństwa, szczególnie te oprawione w ramkę, na których znajdują się osoby, który już wśród nas zabrakło. Fotograf rodzinny, najczęściej ktoś najbliższy, pełni bardzo ważną rolę – wspomaga pamięć, utrwala najważniejsze momenty w życiu rodziny. Zdjęcia przy świątecznym stole prezentują najmłodszym rodzinne tradycje. Zdjęcie z dziadkami, którzy nie żyją od dłuższego czasu powodują, że łza zakręci się w oku, przywołują wspomnienia wspólnie przeżytych chwil, zabaw, czy wycieczek. Fotografie portretowe przodków powieszone na ścianie utrwala w pamięci kolejnych pokoleń twarz babci, czy dziadka. Tworzy się wtedy ciągłość pokoleń, polegająca na tym, że mamy świadomość historii rodziny, znamy ją, przekazujemy następnym pokoleniom i dodajemy do przeszłości swój dorobek. Na fotografii utrwalamy wszystkie istotne uroczystości w rodzinie -od narodzin dzieci po imieniny cioci. Oglądając od czasu do czasu zdjęcia miło jest wspominać utrwalone na ich wydarzenia, miejsca, opowiadać o osobach sportretowanych na fotografiach. Zdjęcia robione kilkanaście lat temu mają swój klimat, którym jest bladość kolorów. Warto wspomnieć o jeszcze jednej funkcji zdjęć – mają one znaczenie terapeutyczne i uspokajające - zwłaszcza w sytuacji kiedy przeżywamy śmierć kogoś bliskiego lub rocznicę śmierci. Oglądanie zdjęć pomaga oswoić się ze stratą, zaakceptować nową sytuację, w której brakuje osoby zmarłej. Widzimy, że dzięki fotografiom trwa pamięć o danej osobie. Mamy bowiem obraz twarzy, który na stale zostaje utrwalony w pamięci. Są badania naukowe, które potwierdzają, że oglądanie zdjęć pozwala pozbierać się po traumie i stracie.

Recently Added Listings